Hond en testament

Baasjes hebben vaak een bijzonder sterke band met hun hond. Daarom willen ze graag dat hun huisdier goed verzorgd achter blijft als zij zelf overlijden.

Ernst Loendersloot, Kandidaat notaris te Maastricht

Opvang regeling

Ik heb een keer een speciale regeling moeten opstellen om te zorgen dat er een pot met geld afgezonderd werd van de erfenis. Van dat bedrag moest dan ieder jaar een bepaald deel uitbetaald worden aan de opvang-baasjes. Daarmee konden deze dan de kosten van de dierenarts en dergelijke betalen. Die regeling heb ik zo opgesteld dat het geld niet in één keer uitbetaald zou worden om de pleeg-baasjes niet in de verleiding te brengen om de hond direct na overboeking van de pot in te laten slapen of vastgebonden aan een boom achter te laten.

Aanpassing testament door rechter

Recent las ik een uitspraak die ook gaat over honden en een testament. Maar in deze situatie werd de regeling in het testament door de rechter aangepast. Daardoor werd geen uitvoering meer gegeven aan de uiterste wil van de overledene. En vanwege dat aspect is deze uitspraak eigenlijk voor iedereen interessant, of je nu van honden houdt of bang voor ze bent.

Een vrouw had bij haar huis een hondenpension en hield zelf ook honden. Als één van haar honden overleed, begroef zij deze in haar (grote) tuin. In haar testament liet zij opnemen dat haar erfenis ten goede zou komen aan een stichting met als doel zorg te verlenen of projecten te financieren voor mensen met een beperking. Ook had zij opgenomen dat het deel van haar tuin waar ze haar honden had begraven gedurende twintig jaar niet mocht worden bebouwd of aangetast.

De stichting verzoekt de rechter om deze beperking (notarissen noemen dat een testamentaire last) op te heffen. Want de woning kan alleen als zorgcentrum in gebruik worden genomen als er een kostbare verbouwing plaatsvindt. Bovendien levert verkoop van de woning geld op dat gebruikt kan worden om het doel van de stichting doel te realiseren.

De rechter overweegt dat woningen in deze straat eigenlijk allemaal gekocht worden om te slopen en daarna een nieuwe en vooral grotere woning te bouwen. Ik denk dat het woningen uit de jaren ’50 van de vorige eeuw zijn die weliswaar op een groot perceel staan maar zelf klein zijn en met slechte materialen zijn gebouwd vanwege de na-oorlogse schaarste.

De testamentaire last om twintig jaar lang de hondenbegraafplaats onaangetast te laten, zou echter betekenen dat de architect de nieuwe woning niet optimaal op het perceel kan intekenen. Dus zou de verkoopopbrengst laag zijn.

De rechter beslist dat het (maatschappelijk) niet gewenst is dat deze beperkende regeling uit het testament blijft gelden. De testamentaire last wordt daarom opgeheven. De stichting hoeft de (minimaal negen) honden niet op te graven en her te begraven op een dierenbegraafplaats vanwege de hoge kosten (€ 10.000,-) en mag het huis met de grond verkopen zonder dat de nieuwe eigenaar de beperking uit het testament hoeft te accepteren.

Leg je uiterste wil toch vast bij de notaris

Mocht je nu denken dat het dus geen nut heeft om jouw wensen bij de notaris in een testament vast te leggen, dan ben ik het niet met je eens.

Er zijn weinig rechterlijke uitspraken bij mij bekend waarbij rechters een testament zo anders uitleggen dan het op papier vastgelegd is. Het zijn echt hele grote uitzonderingen.

Wil je hierover wat laten weten, stuur dan een mail.  

Printversie

Hond en testament